NIE WIERZĘ !

Ze snu wyrwał mnie dźwięk dzwonka dobiegający z nieokreślonego dla mnie wtedy miejsca. Ktoś koniecznie i na gwałt chciał się dostać na moje piętro w domu przy ulicy Perspektywistycznej 1500100900 w Skutkach Ubocznych. Ledwo żywa z powodu kolejnej nocnej imprezy (wygrany wyjazd Domenistikososa do Hiszpanii + Fasolka, bądź Fasolek Scarlett i Kajetana + pogodzenie się ich + wciąż pogłębiająca się depresja z powodu braku mojego J.) stoczyłam się pod stolik do kawy z nie bardzo wygodnej kanapy. Stanęłam na zimnej podłodze i próbowałam sobie przypomnieć, w którą stronę muszę iść, żeby dojść do drzwi. Chwyciłam najbliżej leżący materiał, żeby się okryć i prawie po omacku dotarłam do klamki przy akompaniamencie ucho-morderczego dzwonka. Dotknęłam chłodnego metalu i otworzyłam drzwi zbyt szeroko. Przed nimi stała moja pokojówka z czasów, gdy pomieszkiwałam w Wiedniu. Już była gotowa, żeby mi coś obwieścić, ale nagle jej wzrok padł na to, co znajdowało się za mną, a mianowicie na masę pracy, którą będzie musiała wykonać. Przeniosła spojrzenie na mnie i zlustrowała mnie. Podniosła brwi i zapytała:

- Wyciągnęłam panią spod prysznica, pani Depp?

Już miałam zamiar jej odpowiedzieć, że jest głupią kwoką w starych bamboszach, na dodatek ślepą, bo chyba widać, że wstałam. Zamiast tego nabrałam dużo powietrza do płuc i szerzej otworzyłam oczy. Dotarł do mnie sens jej słów i przestraszyłam się, bo czegoś nie kojarzyłam...

- Jestem... mokra?

Spojrzała na mnie jak na opóźnioną.

- Nie, jest pani w ręczniku, pani Depp.

Przeniosłam wzrok na samą siebie, nie rozumiejąc. Rzeczywiście. Nie chciałam się nad tym dłużej zastanawiać, chciałam tylko położyć się do łóżka, nie na kanapę, i zasnąć nie myśląc o tym, czy mam bałagan, czy nie, czy jestem w ręczniku, czy w skafandrze płetwonurka, a w szczególności nie myśleć o tym, czy jest tu mój mąż, czy leży w rowie na Pokątnej. 

- Po co właściwie przyszłaś? Jeśli chcesz sprzątać, to możesz to zrobić jutro - powiedziałam zniecierpliwiona.

Przez ten cały czas nie zwróciłam uwagi na to, co trzyma w dłoniach. Była to mała srebrna taca, na której leżał bukiecik moich ukochanych konwalii i trochę większa niż inne koperta.

- Przyszło dziś w nocy kurierem. Nie mogłam pani oddać od razu, ponieważ była pani... - urwała pokojówka Ążylik szukając zażenowana odpowiednich słów.

- Tak, wiem jaka byłam - warknęłam i wyrwałam jej tacę z rąk - Coś jeszcze? - Ążylik zaprzeczyła ruchem głowy spłoszona. - To świetnie, dziękuję, możesz iść.

- Miłego dnia, pani Depp - bąknęła jeszcze i pospiesznie odeszła.

"Możesz mnie już tak nie nazywać..." pomyślałam ponuro i rzuciłam tacę na stolik. Uniosłam delikatnie bielutkie i pachnące konwalie. Wylałam wysokoprocentową zawartość szklanki stojącej obok wprost na podłogę i wsadziłam do niej kwiaty. Po namyśle wlałam do niej resztkę wody mineralnej, która leżała pod stolikiem. Zabrałam się do koperty. Nie miała żadnego podpisu, a w sobie żadnej wiadomości, oprócz płyty CD. Zaintrygowana rozbudziłam się do końca, poprawiłam włosy i wyruszyłam na poszukiwanie jakiegoś odtwarzacza CD, bo mój własny uległ małemu wypadkowi podczas którejś z imprez. Weszłam do dawno nie otwieranego pokoju Johnny'ego i mój wzrok padł na małą wieżyczkę stojącą pod ścianą z moim ogromnym zdjęciem. Wzdrygnęłam się na sam jej widok i niewiele myśląc chwyciłam butelkę wytrawnego wina stojącego na biurku i z całej siły cisnęłam nim w zdjęcie. Butelka rozprysnęła się na małe kryształki, a płyn malowniczo zabryzgał mi całą twarz na fototapecie. Zaśmiałam się cicho i podeszłam do odtwarzacza. Szybkim ruchem włożyłam płytę i przycisnęłam "Play". Oto, co popłynęło z głośników: 

KLIK (koniecznie sprawdźcie), czyli mniej więcej to:

Żegnaj, Johanna,

Odeszłaś, a jednak jesteś moja.

Czuje się dobrze, Anastazja,

Czuję się dobrze! (Anastazja...)

I jeśli nigdy już nie usłyszę twego głosu,

moja gołąbko, moja droga,

Wciąż będę miał powód do radości:

Droga przed nami jest czysta...

Anastazja...

(Czuję cię...)

I kiedy w ciemności jestem ślepy

To, czego nie mogę zapomnieć

(Anastazja...)

To zawsze męczy mą głowę,

moja owieczko, moja ukochana...

Anastazja...

Zostaniesz, Anastazja...

Taka jaką sobie ciebie wymarzyłem.

O poparz, Anastazja,

Gwiazda...

Spadająca gwiazda!

I dokąd będę o tobie myślał,

pewnie do dnia mojej śmierci,

Myślę, że każdego dnia tęsknie za tobą

coraz mniej jak każdy dzień mija...

I dalej będziesz piękna i blada,

Anastazja..

Mogłam jedynie pomyśleć: "Ty głupi człowieku, ty cholernie głupi człowieku.." Nie byłam w stanie nic powiedzieć. Tylko siedziałam, całkiem rozbudzona.

I co mam teraz zrobić? Rodzino, powiedzcie. Błagam, potrzebuję Waszej rady!!!


P.S. On śpiewa "Johanna", bo to moje dawne imię z czasów, kiedy się poznaliśmy w Baku za sprawą Domenistikososa, który mnie tam w ogóle zaciągnął (Eurowizja :D). :P